Roepende Wolf

Met wazige randjes

Schrijven met focus maakt me gek. Wat wil ik eigenlijk zeggen? Geen idee. Dat weet ik pas wanneer ik het schrijf.

Ik zit hier al uren te zweten op een invalshoek. Een stelling, een vraag. Maar ik kom er niet uit. Ik raak verstrikt in mijn duidelijke lijn. Gedachtegang na gedachte gang zet ik uit. Maar zonder succes. Al mijn paden lopen dood.

Gelukkig ben ik niet alleen. Van het weekend zei Willem Jan Otten in VPRO Boeken: “Ik denk alleen als ik schrijf. Daarbuiten denk ik eigenlijk niet zoveel.” Dat is heerlijk herkenbaar. Maar bij mij is het misschien nog erger. Alleen als ik schrijf, kan ik mijn gedachten ordenen.

Buiten het schrijven heerst de mist. Dus helaas. Voor mij geen vlijmscherpe columns. Maar spinsels die rondzingen met wazige randjes. Ik ben bang dat mijn hoofd er nu eenmaal zo uit ziet.

Lees verder: Mijn genie woont in de muur


0 reacties

Je kunt hier jouw reactie plaatsen.



Reageren...


Met dit formulier kun je een reactie plaatsen.

  1. Naam (required)

    Email (required)

    Website

    Bericht