Roepende Wolf

Meters maken

Wolf in de sneeuw

Pfoeh, ik voel me helemaal nerveus. Samen schrijven valt niet mee. Links zitten twee dames zacht te kletsen. Rechts lacht iemand om zijn eigen grap. Mijn gedachten achtervolgen ieder geluid. De eerste schrijversbijeenkomst start tamelijk rusteloos. Hoe krijg ik ooit iets op papier?

De groep morrelt. De aspirant-auteurs willen niet schrijven op commando. Twee uur werken in stilte is te lang. “Vrijheid blijheid”, zegt er een. En zoef. Weg zijn ze. Ik blijf achter in een vruchtbare stilte. Eindelijk kan ik aan de gang.

“Poolse augurken zijn ingelegd met dille en knoflook.” “Voorlezen in een schrijfgroep is eng.” Vrolijk rammel ik onzin op mijn toetsenbord. Zo bouw ik wat wat momentum op. Schrappen kan altijd nog.

Ik vraag me af wat er van mijn mede-cursisten is geworden. Eigenlijk ben ik wel een beetje verbaasd dat ze zo snel weg waren. Ja, soms is het schrijfproces inderdaad saai. Maar ik kom zelf alleen vooruit als ik ga zitten en begin. Ook al is het resultaat niet altijd glamoureus. Net zoals nu, hier, dit stukje. Dat is gewoon schrijven om te schrijven.

Lees verder: Misfit ontmaskerd tijdens paardenshow


0 reacties

Je kunt hier jouw reactie plaatsen.



Reageren...


Met dit formulier kun je een reactie plaatsen.

  1. Naam (required)

    Email (required)

    Website

    Bericht