Roepende Wolf

Monitoren op overprikkeling vs vermoeidheid

Tot nu toe is mijn leven er op gericht om meer te doen. Ik maximaliseer voordurend: mijn inzet, mijn betrokkenheid, mijn activiteitenniveau. Nooit is het genoeg. Het gevolg? Mijn energie volgt al meer dan tien jaar het gevreesde zaagtand-model. Ik zit vast in een cirkel van rust-activiteit-instorten-rust etc.

Dit weet ik al meer dan tien jaar. Wanhopig probeer ik hier uit te komen. Ik heb al ontelbare therapieen en methoden gevolgd waaronder cognitieve gedragstraining, medicijnen, fysiotherapie, mindfulness, timemanagement, haptonomie, etc. etc. Maar het is me nog niet gelukt om hier structureel iets aan te doen. Ik blijf mezelf overvragen (en anderen doen hier helaas vaak enthousiast aan mee).

Een van de problemen die ik heb, is dat ik er de hele dag van uit ga dat mijn energie-tank voor 100% gevuld is (dank je wel JZ!). Verder voel ik totaal niet aan wanneer iets teveel is. Ik blijf mijn energie over de balk gooien totdat mijn lichaam neerstort. Soms zelfs letterlijk. Dan kan me dan niet meer bewegen van vermoeidheid. Mijn hoofd doet het ook niet meer. Ik ben de geestelijke ruimte kwijt voor interactie, verandering of verrassingen. En het erg is dat ik het echt niet voelde aankomen (ik kan het tegenwoordig soms wel van te voren bedenken)

Dat ik instort komt iedere keer als een grote klap. Ik ben totaal ontredderd. Want ik zag het niet aankomen. Weer niet. Daarom heb ik met mijn begeleider een paar keer gepraat over deze ongevoeligheid voor mijn eigen signalen. Ik heb ook moeite met het detecteren van mijn eigen emoties. Maar ook andere signalen. Ooit heb ik zelfs eens kokend water over mijn hand gegoten zonder dat ik dat meteen in de gaten had! Heb ik dan gewoon geen gevoel?

Nee. Dat heb ik wel. En onder bepaalde omstandigheden kan ik mijn eigen signalen/emoties wel waarnemen. Ik heb gemerkt dat dit vooral is als ik alleen ben of heel rustig leef – letterlijk en figuurlijk. Zoals dit weekend toen ik bij mijn chronisch zieke tante logeerde in Friesland.

Hoe zit dat nu?

Ik kan maar heel weinig informatie tegelijk verwerken. De trechter die omgevingsprikkels opvangt en aanbiedt aan mijn informatieverwerkingssysteem zit snel vol. Hij is idioot klein en heeft een miniscule uitgang. Dus als ik teveel informatie opvang, raakt mijn trechter verstopt. De informatie loopt niet meer door. Als er dan nog meer informatie bij wordt gegooid, loop-t-ie over. Er vallen prikkels op de grond. Maar die dringen niet meer door tot mijn bewustzijn.

Overprikkeld heet dat; de situatie waarin ik teveel prikkels krijg. Ik kan dan geen informatie meer verwerken. Ook niet als die uit mezelf komt. In een prikkelende situatie of omgeving ‘hoor’ ik dus niet dat mijn lichaam aangeeft dat ze wil stoppen. Of dat mijn ziel zich verdrietig voelt. Laat staan dat ik naar behoren kan reageren en/of mijn gedrag kan aanpassen.

Tot nu toe was mijn aanpak (plannen) altijd gericht op het maximaliseren van mijn prestaties. En vooral mijn activiteiten niveau. Daarom monitor ik op vermoeidheid – wat dus niet werkt.

Nu vraag ik me af of ik niet beter kan streven naar ontspanning. En monitoren op overprikkelingsniveau.

  1. Als ik ontspannen ben, kan ik optimaal informatie verwerken. Ontspanning is bovendien een teken dat ik niet overprikkeld ben. Want dan ben ik altijd gespannen.
  2. Mijn vermoeidheid is volgens mij vaak een gevolg van overprikkeld-zijn. Het is heel vermoeiend om rond te lopen met een overstromende trechter en een vastgelopen informatieverwerkingssysteem. Het zou kunnen dat ik mijn vermoeidheid beter kan voorspellen als ik hier beter op let. (Dat heb ik nog nooit geprobeerd!)
  3. Als mijn prikkelingsniveau laag of gemiddeld is, is er contact mogelijk met mijn lichaam en gevoel. Ik kan mijn interne signalen allen horen wanneer ik ontspannen ben en in een rustige omgeving.

0 reacties

Je kunt hier jouw reactie plaatsen.



Reageren...


Met dit formulier kun je een reactie plaatsen.

  1. Naam (required)

    Email (required)

    Website

    Bericht