Roepende Wolf

A pony in the bedroom

Ik lees A pony in the bedroom van Susan Dunne. Haar boek is een relaas van haar leven met autisme. En ik ben totaal in shock. Want ze laat me iets zien dat misschien ook voor mij geldt.

Ze schrijft hoe ze er achter komt dat de ‘gewone wereld’ niet voor haar is weggelegd. Door de ene crisis na de andere komt ze erachter dat ze bepaalde dingen gewoon niet kan. “… a realisation that I now had no choice but to face the limitations of myself that I had come up against.”

Bij Susan liggen haar tekortkomingen vooral op sociaal gebied. Daarom concludeert ze dat ze nooit onderdeel zal zijn van de ‘normale wereld’ van vriendschappen, relaties, etc. “And in this final crashing realisation that normality, the everyday world that I could see but not touch, was always going to be beyond my reach.”

Hier beschrijft ze de situatie waarin ik me bevind. Ook al gaat menselijk contact me gemakkelijker af dan Susan. Ik doe alles om bij de gewone wereld te horen van werk, vrienden, sociaal netwerk, etc. Dat is mijn basis ‘drive’. Al mijn energie spendeer ik aan normaal-zijn.

Toch ben ik altijd teleurgesteld, ontevreden en uitgeput. Want ook al geef ik alles wat ik heb – ik schiet tekort. En daardoor ga ik dan alleen nog maar harder lopen. Zonder nadenken breek ik door al mijn grenzen en zuig ik me leeg. Want ik zal – en ik moet – normaal doen/zijn.

Wat nou als ik dat gewoon niet kan? Als de normale wereld dingen van me vraagt die ik niet kan geven? In mijn geval gaat het dan misschien eerder over informatieverwerkingsproblemen en extreem hoge impact van sociaal contact. Wat nou als ik dat accepteer en niet langer normaal hoef te zijn van mezelf?

Wow. Dat is een enorme opluchting. Ineens zie ik voor me hoe ik altijd op mijn tenen loop. Hoe ik altijd meer geef dan ik heb. Hoe ik constant reik naar het onbereikbare.

Voor een moment laat ik het overstrekken los. Mijn lichaam en geest ontspannen zich onmiddelijk. Even leef ik binnen mijn grenzen, misschien wel voor het eerst van mijn leven. Het is een heerlijk stabiel en gezond gevoel, alsof ik dat jaren vol zou kunnen houden.

Om meteen weer te verkrampen richting maatschappelijk succes. Want anders dan Susan Dunne wil ik nog steeds een ster zijn in het dagelijks leven en me onderscheiden op professioneel gebied. Een nobel streven. Begrijpelijk zelfs. Maar ten koste van wat?


0 reacties

Je kunt hier jouw reactie plaatsen.



Reageren...


Met dit formulier kun je een reactie plaatsen.

  1. Naam (required)

    Email (required)

    Website

    Bericht