Roepende Wolf

Resultaten met ‘boek’

A pony in the bedroom


Ik lees A pony in the bedroom van Susan Dunne. Haar boek is een relaas van haar leven met autisme. En ik ben totaal in shock. Want ze laat me iets zien dat misschien ook voor mij geldt.

Ze schrijft hoe ze er achter komt dat de ‘gewone wereld’ niet voor haar is weggelegd. Door de ene crisis na de andere komt ze erachter dat ze bepaalde dingen gewoon niet kan. “… a realisation that I now had no choice but to face the limitations of myself that I had come up against.”

Bij Susan liggen haar tekortkomingen vooral op sociaal gebied. Daarom concludeert ze dat ze nooit onderdeel zal zijn van de ‘normale wereld’ van vriendschappen, relaties, etc. “And in this final crashing realisation that normality, the everyday world that I could see but not touch, was always going to be beyond my reach.”

Hier beschrijft ze de situatie waarin ik me bevind. Ook al gaat menselijk contact me gemakkelijker af dan Susan. Ik doe alles om bij de gewone wereld te horen van werk, vrienden, sociaal netwerk, etc. Dat is mijn basis ‘drive’. Al mijn energie spendeer ik aan normaal-zijn.

Toch ben ik altijd teleurgesteld, ontevreden en uitgeput. Want ook al geef ik alles wat ik heb – ik schiet tekort. En daardoor ga ik dan alleen nog maar harder lopen. Zonder nadenken breek ik door al mijn grenzen en zuig ik me leeg. Want ik zal – en ik moet – normaal doen/zijn.

Wat nou als ik dat gewoon niet kan? Als de normale wereld dingen van me vraagt die ik niet kan geven? In mijn geval gaat het dan misschien eerder over informatieverwerkingsproblemen en extreem hoge impact van sociaal contact. Wat nou als ik dat accepteer en niet langer normaal hoef te zijn van mezelf?

Wow. Dat is een enorme opluchting. Ineens zie ik voor me hoe ik altijd op mijn tenen loop. Hoe ik altijd meer geef dan ik heb. Hoe ik constant reik naar het onbereikbare.

Voor een moment laat ik het overstrekken los. Mijn lichaam en geest ontspannen zich onmiddelijk. Even leef ik binnen mijn grenzen, misschien wel voor het eerst van mijn leven. Het is een heerlijk stabiel en gezond gevoel, alsof ik dat jaren vol zou kunnen houden.

Om meteen weer te verkrampen richting maatschappelijk succes. Want anders dan Susan Dunne wil ik nog steeds een ster zijn in het dagelijks leven en me onderscheiden op professioneel gebied. Een nobel streven. Begrijpelijk zelfs. Maar ten koste van wat?

Wolf geen freak volgens Alice Walker


Everything in the universe has a purpose. There are no misfits, there are no freaks, there are no accidents. There are only things we don’t understand.

Marlo Morgan

Geweldige quote aan het begin van Alice Walker’s boek Now is the Time to Open Your Heart. Dat belooft wat… Ik ga gauw lekker lezen.

Authenticiteit als levenskunst


Authenticiteit is de competentie om telkens opnieuw ‘binnen’ en ‘buiten’ op een waarachtige manier op elkaar af te stemmen. Waarachtig betekent hier de confrontatie aangaan over wat volgens jou gedaan moet worden.

Wolf leest Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst van Joep Dohmen (2007). Tot nu toe is dit haar favoriete citaat.

Een meervoudige identiteit heelt


Detail van wolf

Geesteszieken hebben vaak het gevoel dat hun identiteit is teruggebracht tot hun ziekte. Hun herstel is mede afhankelijk van het terugwinnen van andere delen van hun identiteit – een vriend zijn, een vrijwilliger, kunstenaar, hondenliefhebber…

dr. P. Rosenfield in 18 minuten

Zucht. Heel herkenbaar. Tijd om mijn andere rollen weer eens op te poetsen. Want dat ik een psychiatrisch rampengebied ben, dat weten we nou wel.

Wat was ik ook al nog meer? Behalve dan van het zwakke geslacht, werkloze, kinderloze en van middelbare leeftijd? O ja! Een goede vriendin, hondenliefhebber, paardenfluisterares, kunstenares, schrijver, kokkin, enthousiaste café-bezoeker. Hé?! Ik val eigenlijk best mee. 🙂

Anticipeer op de toekomst, niet op het verleden


Schattige wolvenpup

Als er iets gebeurt wat je uit je evenwicht brengt, wacht dan even voordat je reageert. Stel jezelf in die pauze één enkele vraag: wat is het resultaat dat ik wil bereiken? Reageer vervolgens niet op de gebeurtenis, maar op het resultaat.

Peter Bergman in 18 minuten

Paaslam en dito aardbei


wolf puppies

Eten is verbinden. Door je lievelingskostje naar binnen te werken, begeef je je in een groot netwerk van relaties. Je verenigt je lijf niet alleen met de ingrediënten – al dan niet chemisch tot stand gekomen. Maar je koppelt je ook kortstondig aan de mensen die je schotel hebben verbouwd, vervoerd, verkocht en klaargemaakt. Bikken als zelfoverstijgende daad. Michael Pollan beschrijft het allemaal in zijn boek Een Pleidooi voor echt eten. (more…)

Beperking door slechte binding (2)


Wolvenmoeder met pup

De aanvaarding van het kind na de geboorte is van essentieel belang voor de kans om te overleven.

Dr. C. Naaktgeboren

Zoals ik eerder schreef, had ik geen optimale start in het leven. Ik vraag me af of er een verband is met mijn huidige beperkingen. Op zoek naar antwoorden lees ik Het aangenomen kind van dr. Naaktgeboren (1988). Hij toont aan dat de liefde en zorg van ouders niet vanzelfsprekend is.

(more…)

Holistische kijk op kinderen


Wolvenfamilie

De aanvaarding van kinderen raakt alle facetten van ons leven… Al kan iemand het alleen maar uiten in de zorg voor het milieu, dan nog is het van belang te beseffen, dat elke volwassene medeverantwoording draagt voor elk kind.

Zij (RW:mensen uit andere culturen) weten dat eerbied voor het leven niet bij de mens begint en ophoudt, maar dat het hele milieu er bij hoort. Alleen als we dat weer gaan beseffen, zijn de kinderen van nu aangenomen kinderen, omdat ze de kans krijgen te leven in een leefbare wereld.

Dr. C. Naaktgeboren, Het aangenomen kind

(more…)

Jagerskenmerken


Huilende wolf op boekenomslag

Op 8 augustus had ik het al even kort de jagerskenmerken van ADHD. Thom Hartmann laat in zijn boek ADHD zien dat ADHD-ers kenmerken vertonen van jagers uit (oude) jagersculturen. Dit vind ik zo’n interessant gegeven dat ik er vandaag nog eens op terug wil komen. Wat zijn de jagerskenmerken en hoe herkenbaar zijn ze?

(more…)

Eerste hulp bij plannen


Huilende wolf op boekenomslag

Thom Hartmann geeft in zijn boek ADHD een paar goede tips. Ze zijn bedoeld voor ADHD-ers die moeite hebben met plannen en zich vaak overschatten. ADHD-ers zoals ik, en misschien zoals jij?

(Tijd)x2

Kom je chronisch tijd tekort omdat je te krap plant? Verdubbel dan bij het inplannen de tijd die je denkt nodig te hebben voor een project.

(Activiteiten):2

Overschat je jezelf meestal? Plan dan de helft in van wat je denkt te kunnen.