Roepende Wolf

Resultaten met ‘divergentie’

Planmatig plannen voor 2011


Wolf in herfstkleuren

De oneindige mogelijkheden van het nieuwe jaar maken mij, als ADHD-er, apathisch. Mijn divergente brein verzint steeds opnieuw wat ik allemaal zou kunnen gaan doen in 2011. Genoeg is genoeg! Ik wil mijn dromen omzetten in daden, niet omkomen in mooie fantasieën. Helaas ken ik maar één manier om actief vorm te geven aan mijn leven: plannen. Een planning is een prachtig instrument maar niet ideaal. Ik kom alleen tot een werkbare planning als ik het plannen planmatig aanpak. Ja, er mag gelachen worden….

(more…)

Nieuwjaar is ADHD-hel


Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Mijn ADHD-brein ervaart een nieuw jaar als een geile leegte. Het ziet een blank canvas voor zich dat erom schreeuwt om gevuld te worden. Waarmee? Met fantastische plannen, grootse gebeurtenissen en meeslepende ervaringen, natuurlijk! – Als Bipolair neig ik een beetje naar overdrijving en zelfoverschatting 😉

(more…)

Vroeger is niet nu


Wolf met doordringende blik

Ik zit in de computerruimte van de bieb. Vol verwachting klopt mijn hart. Ik ga iets leuks voor je schrijven op een openbare computer. Ik heb plotseling een uurtje vrij en ben er helemaal klaar voor. Afwezig aai ik het overmatig aangetikte toetsenbord. Ik bespeur iets heel ongewoons bij mezelf: een leeg hoofd. Er zijn geen interessante gedachten of verleidelijke ideeënsporen. Ik heb niets te melden. Heel bijzonder voor een ADHD-er met zwaar divergente neigingen 😉

(more…)

Stil in mij


Wolf bij boom

Ik verveel me. Om het gevoel te hebben iets nuttigs te doen, schrijf ik maar een beetje voor me uit. Ik ben benieuwd wat ik er onder deze omstandigheden uitpers.

Niet veel. Ik staar een tijdje naar mijn scherm. Er komt niets bij me boven en dat voelt rot. In mij steekt een ontevreden briesje op. Het voert mijn meest recente geval van negatieve zelfbeleving met zich mee. De aanleiding is een opdracht van een vereniging voor natuur en milieu. Die heeft me gevraagd om een aantal prikkelende en poëtische woorden te schrijven voor een poster. Korte leuzen zijn niet mijn sterke kant maar ik heb beloofd het te proberen. Het lijkt me een leuke manier om mijn divergente talenten in te zetten voor het algemeen nut.

De praktijk is helaas anders. Ik kan mijn verbeelding geen enkel woord over natuur en milieu ontlokken; niet prikkelend, niet poëtisch, niet anders. ‘Het is zo stil in mij’ blijkt een angstaanjagende ervaring. Radeloos ga ik kopje onder in zelfvertwijfeling. Ben ik stom? Kan ik dan niets? Waarom dacht ik dat ik een divergente krachtcentrale was? Houd ik mezelf voor de gek? Ben ik alleen creatief in mijn fantasie? Wat ik ook doe om mijn ADHD-brein uit te dagen – lezen, ruiken, kijken, praten, afleiding zoeken – mijn hoofd houdt zich hol. Ik ben geschokt en verontwaardigd. Doetieandersnooit!

Verliefd op bieb


Geschilderde wolvenfamilie

Gisteren ben ik naar mijn eigen vertrouwde stadsbieb gegaan. Ik wilde het succes van Breda evenaren. Maar dat lukte niet. Ik had geen zin om te lezen. Er was geen plaats voor nieuwe informatie in mijn hoofd. Daarom besloot ik om wat output te genereren en ben ik gaan schrijven op een huur-computer in de studieruimte. Prima idee. Ik ben zeker twee uur ademloos bezig geweest.

Een bibliotheek is mijn favoriete plaats om te dwalen en te ontdekken, onvervangbaar door internet. Ik ben dol op de fysieke zoektocht waarbij ik de bronnen kan ruiken, openslaan en strelen. Het lichamelijke aspect houdt mijn voeten op de grond. Dit in tegenstelling tot een internet-search waarbij mijn lichaam bijna geen rol speelt. Hier gaat mijn geest van vliegen. Zonder de beperkingen van mijn lichaam verlies ik mijn geest in oneindige mogelijkheden en verlokkingen.

Ik ben graag in een bibliotheek. Het is een openbaar gebouw waarin ik de ruimte krijg om me op mezelf te concentreren. Ik kan er werken en spelen, informatie opnemen en creëren, alleen zijn en samen koffie drinken. Wat een wonderbaarlijke combinatie van rust en stimulatie, stilte en beweging! Voor mij is een bibliotheek een soort heilige plek, een oase waar ik graag weer terugkeer.

Genieten in en om bibliotheek


Schilderij met arctic wolves

Het gaat niet zo goed met me. Ik ben overweldigend moe en heb nergens zin in. Om mezelf op te vrolijken doe ik daarom vandaag wat leuks. Hopelijk gaat mijn energie weer stromen als ik het naar mijn zin heb. Mijn idee van leuk is vandaag naar Breda rijden en de openbare bibliotheek bezoeken – waar ik nog nooit ben geweest. Ik heb er een halve dag literatuuronderzoek gedaan naar het onderwerp Genieten. `Genieten in de bieb?’ vraag je je af. Ja, ik weet dat het vreemd klinkt. Maar dat vind ik dus leuk. Een nieuwe omgeving en een berg onbekende boeken zijn voor mij als ADHD-er een ideale manier om een divergente stroom van nieuwe ideeën en gedachten op gang te brengen.

(more…)

Divergentie (2)


grijze wolf

Ik ben bang voor mijn divergente brein. In mijn beleving leidt het tot chaos, oneindigheid en non-productiviteit. Toch wil ik mijn divergente kwaliteiten niet langer onderdrukken. Is het mogelijk om divergentie constructief te gebruiken in mijn leven?

Met deze vraag in mijn achterhoofd, struin ik het internet af. Ik stuit op een theorie over brainstormen die interessant kan zijn. Deze theorie combineert divergente en convergente denkstijlen. In een brainstorm-sessie gaat een divergente fase vooraf aan een convergente fase. Eerst spuien de deelnemers zo veel mogelijk creatieve ideeën zonder ze te beoordelen (divergente fase). Daarna, in de convergente fase, selecteren ze de bruikbare ideeën en oplossingen.

Het beste van beide werelden: eerst sta je open voor wilde verbanden en creatieve ideeën. Na een vooraf bepaalde tijd stop je hiermee en ga je over op de meer praktische en resultaatgerichte modus. Op deze manier maak je gebruik van de creativiteit zonder je te verliezen in een oneindig zoeken. De volgende keer dat ik een probleem heb, ga ik experimenteren met deze methode. Misschien vind ik wel een verrassende oplossing die ook nog praktisch uitvoerbaar is 😉

Divergentie (1)


grijze wolf

Divergent denken is een creatieve manier van denken. In plaats van ter zake te komen, ben je geneigd eindeloos uit te weiden en in je verhaal steeds nieuwe zijwegen in te slaan. Het eindpunt – als dat er al is – is vaak bijzonder verrassend.

www.hersenstorm.com

Op internet heb ik een artikel gevonden over divergent denken. Het is zo herkenbaar dat ik hardop lachte terwijl ik het las. Net als ik zoeken divergente denkers niet zozeer een oplossing voor probleem X of de snelste weg naar Y. Ze vertrekken van een punt om van daaruit verschillende (of een oneindig aantal) wegen en oplossingen te ontdekken. Het doet me sterk denken aan de Stream of Conciousness, een stroming in de literatuurgeschiedenis.

Tegenover divergent denken staat convergent denken; de rechtlijnige en praktische manier van denken (a+b=c). Tot ik dit artikel las, dacht ik dat dit de enige juiste manier van denken is; het ideaal. Ik wist dat mijn natuurlijke stijl van denken afwijkt en beschouwde mezelf als zwaar gehandicapt: AD(H)D.

Ik wees mijn manier van denken ook af omdat ik hierdoor veel frustratie en belemmering ervaar in mijn dagelijks leven. Mijn brein maakt het me vaak moeilijk om in actie te komen. Een simpele vraag als “wat eten we vanavond?” geeft toegang tot een overdonderende hoeveelheid mogelijkheden en is aanleiding voor een eindeloze zoektocht in kookboeken en exotische menusuggesties.

Jarenlang ben ik ervan overtuigd geweest dat ik moest veranderen. Ik dwong mezelf om convergent te denken, hoe moeilijk dat ook was. Door het lezen van het artikel, weet ik dat ik een divergente denker ben en dat dat zowel positieve als negatieve kanten heeft. Ik ben bang dat ik mezelf tekort heb gedaan. Iemand proberen te zijn die ik niet ben, heeft teveel gekost: mijn identiteit, mijn zelf-respect en mijn energie. Vanaf nu ga ik openlijk als divergente denker door het leven, hoe onpraktisch dat soms ook is.