Roepende Wolf

Resultaten met ‘Missie’

Tegenpolen


Huilende wolf met grafiek

Ik worstel al jaren met de vragen wie ik ben en wat ik wil. Daar kom ik tot mijn grote frustratie niet goed uit. Het lijkt wel of ik niet echt wil wat ik denk dat ik wil.

(more…)

Verdwaald en terug


Reünie

ADHD is soms heel verdrietig en frustrerend. Ik ben continue alles kwijt en loop steeds verloren in mijn leven. Net als nu. Ik ben vergeten wat ik wilde en waar ik naar toe ging, hoewel dat vorige week nog helder was. Geïrriteerd zoek ik mijn gedachten af naar mijn mentale routebeschrijving en mijn kompas. Nergens te vinden natuurlijk! Er zit niets anders op dan opnieuw beginnen – zucht… Als een detective ga ik in mijn hoofd op zoek naar aanwijzingen; losse flarden die me een idee kunnen geven van mijn oorspronkelijk plan.

Eerst terug naar mijn visie. Ik denk dat de aarde heilig is, dat de natuur heilig is en dat wij, mensen, onderdeel zijn van de natuur. Ik denk dat alles uiteindelijk één is. Mijn leven zou beter zijn als ik kon leven als onderdeel van het heilige geheel – en als ik dit in mijn dagelijks leven kon ervaren en tot uitdrukking brengen.

Ik – en vele anderen om mij heen – ben contact verloren met het Goddelijke, met het geheel, met de natuur en misschien ook met mezelf. In bepaalde situaties lukt het me soms wel om dit contact tot stand te brengen:

  • in de natuur
  • met andere mensen
  • in meditatie

Ik heb de indruk dat de inzichten van de laatste tijd vragen om een nieuwe indeling van mijn leven, een herschikking van mijn prioriteiten. Ik wil een nieuwe weg inslaan maar ik weet niet welke richting ik uit moet. Wat was ook weer mijn missie? Helaas, ben ik FF kwijt….

Misschien kan ik iets missie-achtigs afleiden uit mijn visie:

  • contact met de natuur
  • contact met God/heilige
  • heilige in mijn dagelijks leven brengen

Wat denk ik dan te winnen met meer contact met de natuur, God, etc.? Ik geloof dat ik dan gelukkig en evenwichtig ben, energiek en authentiek. Dat ik ‘het goede’ doe, dat ik leef zoals het bedoeld is….

Uiteindelijk wil ik met mijn contact en heilig en God gewoon thuis komen. Ik wil niet langer verdwaald zijn, niet langer dolen en zoeken. Ik wil me gewaardeerd en nuttig voelen, geaccepteerd en geliefd. En ik wil dat mijn leven eenvoudiger word: overzichtelijker en in focus. Dit lijkt een simpel verlangen. Maar ik twijfel of dit voor mij haalbaar is. Zit mijn ADHD niet in de weg? Misschien is dit wie ik ben: op zoek en out-of-focus, verdwaald en uitgeput…… Jezus, wat een deprimerende gedachte. Als dit klopt, wat is mijn leven dan waard?

Het is even stil in mijn geest. Dan weet ik ineens heel zeker dat ik niet bang hoef te zijn om uitzichtloos vast te zitten. Mijn geest staat geen stilstand toe! Die is onophoudelijk in beweging, eeuwig op zoek naar verbetering. Associatie: heb ik dan toch ADHD en niet zozeer ADD? ADD is het introverte, rustige type van ADHD. Tot nu toe werd aangenomen dat ik ADHD heb zonder ‘H’ omdat ik weinig hyperactieve kenmerken vertoon. Misschien is deze ‘eeuwigdurende beweging’ in mijn geest mijn verborgen ‘H’?

Zo’n zoekende geest is niet alleen maar fijn. Hij bestudeert mijn leven en mijn omgeving onder een microscoop en zoemt in op alles wat-ie tegenkomt. Hierdoor houd ik mijn vinger aan de pols maar mis ik overzicht. Bovendien heeft mijn geest een waar talent voor kwaliteitsverbetering. Hij vind dus altijd verbeterpunten – ook als dat niet nodig is. Het resultaat is dat ik mezelf eeuwig reorganiseer en bijschaaf. Hoewel dat in het verleden heel nuttig was, ben ik het nu beu. Ik wil mijn tijd en energie liever aan iets anders besteden. O ja, waar dan aan?

  • Op een rij zetten wat ik tot nu toe heb geleerd.
  • Een grote lijn of missie afleiden en hier naar gaan leven.
  • Bepalen wat ik nu moet doen; wat mijn volgende stap is.

Er volgt nog meer:

  • Ik wil me verwonderen
  • Ik wil ontzag hebben voor het grote en het kleine, voor het alledaagse en het bijzondere
  • Ik wil dankbaar zijn
  • Ik wil passioneel werken aan een verbetering van het leven van andere mensen op een concrete manier

Dat is een heleboel willen. Wat er voor mij het meest uitspringt is dat ik wil werken aan het verbeteren van het leven van mensen – met passie en op een concrete manier. Duidelijker kan niet. Ik wil stoppen met me te hyperfocussen op mijn eigen leven en mijn talent voor kwaliteitsverbetering inzetten voor andere mensen, met passie en op een concrete manier. Is dit mijn missie en/of mijn mijn volgende stap?

Ben ik zo gek als ik zelf denk? (2)


Wolvenkop door Joe Wilson

Vandaag ga ik testen of ik echt zo gek ben als ik zelf denk. Ik zet eerlijk op een rij wat ik wil en wat ik denk, hoe bizar het ook lijkt. Daarna laat ik alles aan mijn vriend G lezen, de enige mens met wie ik deze test aandurf.

Mijn missie

Welke koers moet ik varen? Wat is mijn roeping – en heb ik die überhaupt een? Wat wil ik echt? Hoe richt ik mijn leven in? Wat is mijn volgende stap? Als een dolle tollen er allerlei antwoorden door mijn kop.

Voor inspiratie kijk ik naar mijn Leuk-bord. Ik staar naar de plaatjes en probeer er een toekomst uit te persen. Welke plaatjes spreken met het meeste aan? Welke plaatjes kan ik vertalen in een carrière? Hoe combineer ik zoveel mogelijk plaatjes in één beroep? Waarschijnlijk stel ik de verkeerde vragen want ik kom er niet uit. Ik voel alleen verwarring. Het aantal mogelijkheden lijkt oneindig en ze zijn allemaal even aantrekkelijk…

Ik probeer een andere insteek; misschien kan ik de wirar van plaatjes overstijgen en er achter komen welke regel of wetmatigheid ik kan afleiden van het Leuk-bord. Wat hebben de thema’s gemeen? Welk verlangen zit er achter? Meteen als ik deze vragen stel, komt er een antwoord uit mijn eigen diepte: ik wil de wereld en het gewone leven (weer) als heilig gaan ervaren. Van een afstandje aanbidden is niet genoeg! Ik wil contact maken met de wereld en het leven en er een Liefdevolle en Respectvolle relatie mee opbouwen en onderhouden.

Dit zou een goede missie kunnen zijn. Hij komt uit mijn tenen en gevoelsmatig klopt-ie helemaal. Het probleem is dat ik er geen idee van heb wat dit in de praktijk zou kunnen betekenen. Het gewone leven als heilig ervaren? Hoe doe je dat?

Mijn visie

Ik laat het hier niet bij zitten en ga verder met wat ik van de wereld en van het leven vind. Omdat ik langs mijn intellectuele blokkades probeer te kijken, denk ik niet teveel na. Ik schrijf mijn gedachten neer zoals ze bij me opkomen.

Veel van mijn ideeën lijken terug te komen in het moderne Pantheïsme. Daarom heb ik me daar een tijdje geleden in verdiept. Toch was ik na het lezen van Elements of Pantheism (P. Harrison) en Standing in the light (S. Russel) teleurgesteld. Ik miste diepgang en er werd teveel waarde gehecht aan wetenschap. Ik vind dat wetenschap kennis oplevert en geen wijsheid. En ik denk dat de wereld op dit moment het meeste behoefte heeft aan wijsheid.

De aarde zit in de problemen en de mensheid is uit balans. Mijn volk, de West-Europeanen, is verdwaald en we stevenen af op een regelrecht ramp (milieu, sociaal, etc.). Ik ben geen hysterische doemdenker en denk niet dat de wereld zal vergaan als de Maya-kalender stopt in 2012. Is dat juist niet het handige van kalenders? Dat je ze eindeloos kunt hergebruiken?

Ik weet niet wat er gaat gebeuren. Ik weet alleen wat ik zie. We – de West-Europeanen en alle andere verdwaalde mensen – voelen ons verheven boven alles en iedereen en zitten op het verkeerde spoor. We brengen schade toe aan onze omgeving en aan onszelf zonder te denken aan de gevolgen. We zijn elke vorm van perspectief kwijt. Volgens mij komt dit o.a. door onze culturele/religieuze historie. Wij hebben 2000 jaar een mannelijke God aanbeden die buiten de wereld staat en geloven dat de mensheid de kroon op de schepping is. Dit heeft geleid tot de misvatting dat de mens boven de natuur staat en dat hij die mag gebruiken en misbruiken voor zijn eigen behoeften en naar zijn eigen inzicht. Tegenwoordig hebben we zelfs onze verre God niet meer nodig. We denken dat we het wel allemaal alleen kunnen en wanen ons het middelpunt van het universum en de creators van ons leven.

We overdrijven onze plaats in de schepping. Alleen een evenwichtiger wereldbeeld kan ons redden. We moeten onszelf gaan zien als onderdeel van het geheel en ons herinneren dat alles één is. Ik hoop dat we hierdoor weer dankbaar kunnen zijn en verwonderd over het Grote Mysterie: het feit dat de aarde er is en dat wij bestaan.

Iedereen maakt deel uit van een groter geheel, of we willen of niet: de familie, de mensheid, de natuur, de aarde en het universum. De mensheid is niet het enige en belangrijkste deel van de schepping. Het universum bestaat uit oneindig veel onderdelen: atomen, stenen, bacteriën, planten, dieren, oceanen, planeten, etc. Alle onderdelen zijn gelijkwaardig, onderling afhankelijk en verantwoordelijk. Schade aan de één, is schade aan de ander.

Het geheel en de onderdelen zijn heilig. Onze houding moet veranderen van meer-mooier-sneller naar liefde, dankbaarheid en respect. Mooi ideaal maar niet gemakkelijk. Zelf schiet ik dagelijks tekort. Toch blijf ik het proberen. Als meer mensen dat zouden doen, zou de wereld meer in balans zijn.

Als we willen dat mensen zich verantwoordelijk gaan gedragen, moeten we er voor zorgen dat ze hun persoonlijke overtuigingen veranderen. Blijvende gedragsverandering komt van binnenuit. Daarom zie ik niet zoveel in grootschalige acties van de overheid en formele religie. Hoewel het natuurlijk wel meehelpt. Ik denk dat het misschien sowieso niet in grote daden zit maar eerder in het kleine: individuele rituelen in het dagelijks leven. Of misschien is ‘stilstaan bij’ en besef al genoeg.

Ik denk niet alleen dat het geheel en de onderdelen heilig zijn. Ik geloof ook dat deze allemaal een ziel hebben – of in ieder geval een bepaalde tegenwoordigheid – waar wij contact mee kunnen maken en een liefdevolle relatie mee op kunnen bouwen. Sterker nog, ik denk dat we dit altijd al konden maar dat we vergeten zijn hoe dat moet. Dit is iets wat we snel opnieuw moeten leren om het evenwicht te herstellen.