Roepende Wolf

Resultaten met ‘natuur’

Paaslam en dito aardbei


wolf puppies

Eten is verbinden. Door je lievelingskostje naar binnen te werken, begeef je je in een groot netwerk van relaties. Je verenigt je lijf niet alleen met de ingrediënten – al dan niet chemisch tot stand gekomen. Maar je koppelt je ook kortstondig aan de mensen die je schotel hebben verbouwd, vervoerd, verkocht en klaargemaakt. Bikken als zelfoverstijgende daad. Michael Pollan beschrijft het allemaal in zijn boek Een Pleidooi voor echt eten. (more…)

Cesar’s aanpak goed voor hond èn mens


Harry als pup

Een gelukkige hond leeft een natuurlijk hondenleven. Dat beweert Cesar Millan. In zijn show The Dogwhisperer laat hij keer op keer zien wat hij hiermee bedoelt. Op spectaculaire wijze zet hij probleemhonden honden terug op het juiste spoor. Of eigenlijk, hij traint de baasjes om hun hond te geven wat ze van nature nodig hebben:

  • Exercise–Discipline–Affection. In deze volgorde!
  • Een kalm-assertieve roedelleider

In de praktijk blijkt Cesar’s aanpak empowering en rustgevend… zowel voor mijn hond als voor mijzelf.


(more…)

Instability rules


Humans are the only species on earth that will follow a totally unbalanced, unstable leader.

Cesar Millan

Human species fear death


Wolf in herfstkleuren

Although humans are animals, too, we are the only species that dwells on the past and worries about the future. We are probably not the only species that is aware of its own death, but we certainly are the only animals who actively fear it.

Cesar Millan

Levensweb


Reünie

De mens heeft het levensweb niet geweven;

hij is daarin niet meer dan één draad.

Alles wat hij het web aandoet,

doet hij zichzelf aan.

– Ted Perry –

Balans: over eenheid met de natuur

Er is wat er is


Veel mensen hebben de ervaring dat er méér is tussen hemel en aarde. Ik vind dat een vreemde kijk op de zaak. Er is wat er is. Het is geen kwestie van méér of minder, natuurlijk of boven-natuurlijk, normaal of para-normaal. Waarschijnlijk zijn mensen gewoon beperkt in hun waarneming en te arrogant om dat te merken.

(more…)

Zonnige instelling


Wolvenmoeder met pup

Als je een dag de zon niet hebt zien schijnen, is dat je eigen schuld.

Indiaans gezegde volgens indiaan Claes in Joris Showroom

Aardse balans


In den beginne

waren we mensen van de Aarde.

Tegenwoordig

zijn we mensen van het Woord

die misbruik maken van de Aarde.

Als kind van mijn tijd

ontkom ik niet aan het Woord.

Daarom probeer ik van Aarde

mijn Woord te maken.

Misschien dat er dan

wat balans terugkeert.

Ben ik zo gek als ik zelf denk? (2)


Wolvenkop door Joe Wilson

Vandaag ga ik testen of ik echt zo gek ben als ik zelf denk. Ik zet eerlijk op een rij wat ik wil en wat ik denk, hoe bizar het ook lijkt. Daarna laat ik alles aan mijn vriend G lezen, de enige mens met wie ik deze test aandurf.

Mijn missie

Welke koers moet ik varen? Wat is mijn roeping – en heb ik die überhaupt een? Wat wil ik echt? Hoe richt ik mijn leven in? Wat is mijn volgende stap? Als een dolle tollen er allerlei antwoorden door mijn kop.

Voor inspiratie kijk ik naar mijn Leuk-bord. Ik staar naar de plaatjes en probeer er een toekomst uit te persen. Welke plaatjes spreken met het meeste aan? Welke plaatjes kan ik vertalen in een carrière? Hoe combineer ik zoveel mogelijk plaatjes in één beroep? Waarschijnlijk stel ik de verkeerde vragen want ik kom er niet uit. Ik voel alleen verwarring. Het aantal mogelijkheden lijkt oneindig en ze zijn allemaal even aantrekkelijk…

Ik probeer een andere insteek; misschien kan ik de wirar van plaatjes overstijgen en er achter komen welke regel of wetmatigheid ik kan afleiden van het Leuk-bord. Wat hebben de thema’s gemeen? Welk verlangen zit er achter? Meteen als ik deze vragen stel, komt er een antwoord uit mijn eigen diepte: ik wil de wereld en het gewone leven (weer) als heilig gaan ervaren. Van een afstandje aanbidden is niet genoeg! Ik wil contact maken met de wereld en het leven en er een Liefdevolle en Respectvolle relatie mee opbouwen en onderhouden.

Dit zou een goede missie kunnen zijn. Hij komt uit mijn tenen en gevoelsmatig klopt-ie helemaal. Het probleem is dat ik er geen idee van heb wat dit in de praktijk zou kunnen betekenen. Het gewone leven als heilig ervaren? Hoe doe je dat?

Mijn visie

Ik laat het hier niet bij zitten en ga verder met wat ik van de wereld en van het leven vind. Omdat ik langs mijn intellectuele blokkades probeer te kijken, denk ik niet teveel na. Ik schrijf mijn gedachten neer zoals ze bij me opkomen.

Veel van mijn ideeën lijken terug te komen in het moderne Pantheïsme. Daarom heb ik me daar een tijdje geleden in verdiept. Toch was ik na het lezen van Elements of Pantheism (P. Harrison) en Standing in the light (S. Russel) teleurgesteld. Ik miste diepgang en er werd teveel waarde gehecht aan wetenschap. Ik vind dat wetenschap kennis oplevert en geen wijsheid. En ik denk dat de wereld op dit moment het meeste behoefte heeft aan wijsheid.

De aarde zit in de problemen en de mensheid is uit balans. Mijn volk, de West-Europeanen, is verdwaald en we stevenen af op een regelrecht ramp (milieu, sociaal, etc.). Ik ben geen hysterische doemdenker en denk niet dat de wereld zal vergaan als de Maya-kalender stopt in 2012. Is dat juist niet het handige van kalenders? Dat je ze eindeloos kunt hergebruiken?

Ik weet niet wat er gaat gebeuren. Ik weet alleen wat ik zie. We – de West-Europeanen en alle andere verdwaalde mensen – voelen ons verheven boven alles en iedereen en zitten op het verkeerde spoor. We brengen schade toe aan onze omgeving en aan onszelf zonder te denken aan de gevolgen. We zijn elke vorm van perspectief kwijt. Volgens mij komt dit o.a. door onze culturele/religieuze historie. Wij hebben 2000 jaar een mannelijke God aanbeden die buiten de wereld staat en geloven dat de mensheid de kroon op de schepping is. Dit heeft geleid tot de misvatting dat de mens boven de natuur staat en dat hij die mag gebruiken en misbruiken voor zijn eigen behoeften en naar zijn eigen inzicht. Tegenwoordig hebben we zelfs onze verre God niet meer nodig. We denken dat we het wel allemaal alleen kunnen en wanen ons het middelpunt van het universum en de creators van ons leven.

We overdrijven onze plaats in de schepping. Alleen een evenwichtiger wereldbeeld kan ons redden. We moeten onszelf gaan zien als onderdeel van het geheel en ons herinneren dat alles één is. Ik hoop dat we hierdoor weer dankbaar kunnen zijn en verwonderd over het Grote Mysterie: het feit dat de aarde er is en dat wij bestaan.

Iedereen maakt deel uit van een groter geheel, of we willen of niet: de familie, de mensheid, de natuur, de aarde en het universum. De mensheid is niet het enige en belangrijkste deel van de schepping. Het universum bestaat uit oneindig veel onderdelen: atomen, stenen, bacteriën, planten, dieren, oceanen, planeten, etc. Alle onderdelen zijn gelijkwaardig, onderling afhankelijk en verantwoordelijk. Schade aan de één, is schade aan de ander.

Het geheel en de onderdelen zijn heilig. Onze houding moet veranderen van meer-mooier-sneller naar liefde, dankbaarheid en respect. Mooi ideaal maar niet gemakkelijk. Zelf schiet ik dagelijks tekort. Toch blijf ik het proberen. Als meer mensen dat zouden doen, zou de wereld meer in balans zijn.

Als we willen dat mensen zich verantwoordelijk gaan gedragen, moeten we er voor zorgen dat ze hun persoonlijke overtuigingen veranderen. Blijvende gedragsverandering komt van binnenuit. Daarom zie ik niet zoveel in grootschalige acties van de overheid en formele religie. Hoewel het natuurlijk wel meehelpt. Ik denk dat het misschien sowieso niet in grote daden zit maar eerder in het kleine: individuele rituelen in het dagelijks leven. Of misschien is ‘stilstaan bij’ en besef al genoeg.

Ik denk niet alleen dat het geheel en de onderdelen heilig zijn. Ik geloof ook dat deze allemaal een ziel hebben – of in ieder geval een bepaalde tegenwoordigheid – waar wij contact mee kunnen maken en een liefdevolle relatie mee op kunnen bouwen. Sterker nog, ik denk dat we dit altijd al konden maar dat we vergeten zijn hoe dat moet. Dit is iets wat we snel opnieuw moeten leren om het evenwicht te herstellen.

Thuis in stedelijke leefomgeving


Vanochtend merkte ik bij mezelf een sterk verlangen om in de vrije natuur te wonen: om contact te maken met het land. Het frustreerde me enorm dat ik dat niet waar kan maken. Dat voelde als falen.

Later, tijdens mijn dagelijkse meditatie, bedacht ik me dat er misschien een reden voor is dat het verlangen om in de natuur te wonen niet is vervuld. Op die manier sluit mijn persoonlijke uitdaging aan bij de uitdaging van de meeste mensen in mijn cultuur: in contact komen met de natuur vanuit een stedelijke leefomgeving. Ik zou het als mijn persoonlijke opdracht kunnen opvatten om vanuit mijn huidige onnatuurlijk woonplaats de natuur te horen, respecteren en lief te hebben.