Roepende Wolf

Resultaten met ‘Schrijven’

Met wazige randjes


Schrijven met focus maakt me gek. Wat wil ik eigenlijk zeggen? Geen idee. Dat weet ik pas wanneer ik het schrijf.

Ik zit hier al uren te zweten op een invalshoek. Een stelling, een vraag. Maar ik kom er niet uit. Ik raak verstrikt in mijn duidelijke lijn. Gedachtegang na gedachte gang zet ik uit. Maar zonder succes. Al mijn paden lopen dood.

Gelukkig ben ik niet alleen. Van het weekend zei Willem Jan Otten in VPRO Boeken: “Ik denk alleen als ik schrijf. Daarbuiten denk ik eigenlijk niet zoveel.” Dat is heerlijk herkenbaar. Maar bij mij is het misschien nog erger. Alleen als ik schrijf, kan ik mijn gedachten ordenen.

Buiten het schrijven heerst de mist. Dus helaas. Voor mij geen vlijmscherpe columns. Maar spinsels die rondzingen met wazige randjes. Ik ben bang dat mijn hoofd er nu eenmaal zo uit ziet.

Lees verder: Mijn genie woont in de muur

Meters maken


Wolf in de sneeuw

Pfoeh, ik voel me helemaal nerveus. Samen schrijven valt niet mee. Links zitten twee dames zacht te kletsen. Rechts lacht iemand om zijn eigen grap. Mijn gedachten achtervolgen ieder geluid. De eerste schrijversbijeenkomst start tamelijk rusteloos. Hoe krijg ik ooit iets op papier?

De groep morrelt. De aspirant-auteurs willen niet schrijven op commando. Twee uur werken in stilte is te lang. “Vrijheid blijheid”, zegt er een. En zoef. Weg zijn ze. Ik blijf achter in een vruchtbare stilte. Eindelijk kan ik aan de gang. (more…)

Wolf stuit op roedel


Wolvenfamilie

De deuren zoemen open. Nerveus sluipt Wolf de bibliotheek binnen. Donkerte gaat over in welkom licht. Toch stokt haar adem verschrikt. Rond een tafel zitten 16 vreemden gepropt. Net als Wolf zijn ze naar het plaatselijke leespaleis gelokt met de advertentie “Bibliotheek zoekt schrijvers”. Tussen de boekenkasten kringelt een verwachtingsvol geroezemoes. De oproep was blijkbaar voldoende geheimzinnig.

Wolf loert rond de cirkel met aspirant auteurs. Mannen, vrouwen, jong, oud, een rolstoel. Het gezelschap oogt heel divers. Opgelucht ademt Wolf uit. Alsof ze zich herkent in een onzichtbare gemeenschappelijke deler. (more…)

Cursus Autisme: concepten en verwerking


Wolf in het woud

Hoezo uitstelgedrag? Een recept voor bananenbrood is essentieel wanneer je de bananen kunt ruiken. FF google-n en het is gevonden. Als ik de hond nú voer, zijn zijn medicijnen ingewerkt voor ik hem dadelijk uitlaat. Das wel zo fijn voor zijn artrose-poten! En schone was droogt nu eenmaal beter aan de lijn… Zucht. Ik probeer op mijn bureaustoel terecht te komen. Maar zonder succes.

En nu ben ik het beu! Geprikkeld kwak ik mezelf voor mijn desktop. Voordat ik weer afgeleid raak, begin als een dolle te typen. Zonder te letten op het resultaat. Alles wat ik wil, is op gang komen. En snel! Dan kan ik eindelijk beginnen met mijn plan. Namelijk, een stukje schrijven voor de Cursus Autisme. (more…)

Een schrijver schrijft, schrijft de schrijver


Huilende wolf voor volle maan

Als ik een schrijver wil zijn, moet ik schrijven. Heel logisch. Maar waarom is het zo moeilijk om te doen? Als ik probeer te schrijven, doet het universum zijn best om mijn focus te verstrooien. En dat is vals. Want mijn concentratie is kwetsbaar.

Non-fictie met veel plaats voor wilde associaties en creativiteit. Ineens weet ik het zeker. Een essay. Dat moet het worden. Ik wrijf in mijn handen en ga aan het werk. Het thema ligt voor de hand: in hoeverre mag een arbeidsgehandicapte zelf beschikken over zijn/haar tijd en energie? Ik schrijf de vraag op een A2-vel en begin met mind-mappen. (more…)

Waiting for genius


Slapende wolf

Gespannen klopt mijn hart. Ik heb weer een afspraak met mijn huis-genius. Voor mijn neus staat een warm kopje thee. Op de kast brandt een kaarsje en Chopin pingelt door de kamer. Laat dat genie maar uit zijn holletje komen. Hij is welkom hier.

Ik zit achter mijn bureau en type een beetje voor me uit. Klaar zitten en aan het werk gaan. Dat is immers mijn werk als schrijver. Hiermee geef ik mijn genius – die in de muur woont – de kans om me te bezoeken. (more…)

Mijn genie woont in de muur


Wolvenfamilie

Ken je TED-talks? Van die prikkelende ideeën en speeches van bekende en minder bekende mensen? Heerlijk om te luisteren. Soms word ik echt gegrepen door het verhaal. Maar wat Elisabeth Gilbert me flikt, slaat alles. Haar TED-talk over creativiteit duurt nog geen 20 minuten. Meer heeft deze auteur niet nodig om mijn wereld op zijn kop te zetten. Schrijven zal nooit meer hetzelfde zijn. Wat een opluchting! (more…)

Creatief moetje


Verlegen wolf

Vandaag moet ik een entry posten. Anders blijft dat halfgare gedicht bovenaan staan dat ik vrijdag heb geschreven. Een akelige gedachte. Nu weet ik wel dat ik me nooit mag schamen voor eigen poëzie. Maar ik hoef er natuurlijk ook niet per ce blij mee te zijn. Zal ik de bijdrage van 4 mei maar verwijderen uit cyber-space? Of beter nog, ritueel verbranden? (more…)

Seasick Steve mist aansluiting in Eindhoven


Recensie voor cursus Journalsitiek Schrijven

“I see now people were real hungry for somethin’ plain and raw” verklaart Seasick Steve zijn recente succes in een interview. Sinds vijf jaar valt de 70-jarige bluesrocker in Europa onder de levende legendes. Deze zomer speelde hij de grote festivals plat. En nu toert hij door Nederland. Gisterenavond liet hij zich horen in een uitverkochte Effenaar in Eindhoven. De oud-clochard klonk inderdaad ‘plain and raw’. Maar of het publiek nou zo ‘hungry’ was? (more…)

Berenbus raakt overboekt


Column voor de cursus Journalistiek Schrijven

Beer in Alaska

“Mijn weg is bezaaid met beren”. Ik zucht en zoek oogcontact met Mindfulness Trainer. Onze sessie duurt nog 15 minuten dus jammer ik ongegeneerd verder. Gelukkig onderbreekt MT me: “Laat je zicht niet vertroebelen door die beesten. Neem ze mee en zet ze achter je.” Logisch. Maar hoe doe ik dat? Hoe draag ik mijn harige passagiers? (more…)