Roepende Wolf

Resultaten met ‘thuis’

Wolf is brak


Mijn hond slaapt rustig door

Gisteren mijn 40e verjaardag enthousiast gevierd met vrienden. Gezellug!!! The morning after begint helaas al om 8:00. Ook zonder wekker barsten mijn oogjes open om de normale tijd. Slapen kan ik verder vergeten. Mijn man en hond hebben nergens last van. Die snurken rustig door. Om me op te vrolijken schiet ik een paar sfeerplaatjes. (more…)

Eigen leven


Ik woon in een huis dat niet van mij is en waarin ik me niet helemaal thuis voel. Ik word een beetje verdrietig als ik dit schrijf maar het is waar. Erger is, dat ik me realiseer dat dit niet alleen voor mijn huis geldt maar voor mijn hele leven. Hoe kan ik veranderen? Ik wil dat mijn leven van mij is en dat ik me er thuis voel.

Verdwaald en terug


Reünie

ADHD is soms heel verdrietig en frustrerend. Ik ben continue alles kwijt en loop steeds verloren in mijn leven. Net als nu. Ik ben vergeten wat ik wilde en waar ik naar toe ging, hoewel dat vorige week nog helder was. Geïrriteerd zoek ik mijn gedachten af naar mijn mentale routebeschrijving en mijn kompas. Nergens te vinden natuurlijk! Er zit niets anders op dan opnieuw beginnen – zucht… Als een detective ga ik in mijn hoofd op zoek naar aanwijzingen; losse flarden die me een idee kunnen geven van mijn oorspronkelijk plan.

Eerst terug naar mijn visie. Ik denk dat de aarde heilig is, dat de natuur heilig is en dat wij, mensen, onderdeel zijn van de natuur. Ik denk dat alles uiteindelijk één is. Mijn leven zou beter zijn als ik kon leven als onderdeel van het heilige geheel – en als ik dit in mijn dagelijks leven kon ervaren en tot uitdrukking brengen.

Ik – en vele anderen om mij heen – ben contact verloren met het Goddelijke, met het geheel, met de natuur en misschien ook met mezelf. In bepaalde situaties lukt het me soms wel om dit contact tot stand te brengen:

  • in de natuur
  • met andere mensen
  • in meditatie

Ik heb de indruk dat de inzichten van de laatste tijd vragen om een nieuwe indeling van mijn leven, een herschikking van mijn prioriteiten. Ik wil een nieuwe weg inslaan maar ik weet niet welke richting ik uit moet. Wat was ook weer mijn missie? Helaas, ben ik FF kwijt….

Misschien kan ik iets missie-achtigs afleiden uit mijn visie:

  • contact met de natuur
  • contact met God/heilige
  • heilige in mijn dagelijks leven brengen

Wat denk ik dan te winnen met meer contact met de natuur, God, etc.? Ik geloof dat ik dan gelukkig en evenwichtig ben, energiek en authentiek. Dat ik ‘het goede’ doe, dat ik leef zoals het bedoeld is….

Uiteindelijk wil ik met mijn contact en heilig en God gewoon thuis komen. Ik wil niet langer verdwaald zijn, niet langer dolen en zoeken. Ik wil me gewaardeerd en nuttig voelen, geaccepteerd en geliefd. En ik wil dat mijn leven eenvoudiger word: overzichtelijker en in focus. Dit lijkt een simpel verlangen. Maar ik twijfel of dit voor mij haalbaar is. Zit mijn ADHD niet in de weg? Misschien is dit wie ik ben: op zoek en out-of-focus, verdwaald en uitgeput…… Jezus, wat een deprimerende gedachte. Als dit klopt, wat is mijn leven dan waard?

Het is even stil in mijn geest. Dan weet ik ineens heel zeker dat ik niet bang hoef te zijn om uitzichtloos vast te zitten. Mijn geest staat geen stilstand toe! Die is onophoudelijk in beweging, eeuwig op zoek naar verbetering. Associatie: heb ik dan toch ADHD en niet zozeer ADD? ADD is het introverte, rustige type van ADHD. Tot nu toe werd aangenomen dat ik ADHD heb zonder ‘H’ omdat ik weinig hyperactieve kenmerken vertoon. Misschien is deze ‘eeuwigdurende beweging’ in mijn geest mijn verborgen ‘H’?

Zo’n zoekende geest is niet alleen maar fijn. Hij bestudeert mijn leven en mijn omgeving onder een microscoop en zoemt in op alles wat-ie tegenkomt. Hierdoor houd ik mijn vinger aan de pols maar mis ik overzicht. Bovendien heeft mijn geest een waar talent voor kwaliteitsverbetering. Hij vind dus altijd verbeterpunten – ook als dat niet nodig is. Het resultaat is dat ik mezelf eeuwig reorganiseer en bijschaaf. Hoewel dat in het verleden heel nuttig was, ben ik het nu beu. Ik wil mijn tijd en energie liever aan iets anders besteden. O ja, waar dan aan?

  • Op een rij zetten wat ik tot nu toe heb geleerd.
  • Een grote lijn of missie afleiden en hier naar gaan leven.
  • Bepalen wat ik nu moet doen; wat mijn volgende stap is.

Er volgt nog meer:

  • Ik wil me verwonderen
  • Ik wil ontzag hebben voor het grote en het kleine, voor het alledaagse en het bijzondere
  • Ik wil dankbaar zijn
  • Ik wil passioneel werken aan een verbetering van het leven van andere mensen op een concrete manier

Dat is een heleboel willen. Wat er voor mij het meest uitspringt is dat ik wil werken aan het verbeteren van het leven van mensen – met passie en op een concrete manier. Duidelijker kan niet. Ik wil stoppen met me te hyperfocussen op mijn eigen leven en mijn talent voor kwaliteitsverbetering inzetten voor andere mensen, met passie en op een concrete manier. Is dit mijn missie en/of mijn mijn volgende stap?

Verhuizen


Pup voor wolvenhol

Vandaag hadden we een paar vrienden op bezoek. Zoals wel vaker kwam het gesprek op verhuizen, emigreren; het zoeken naar een thuis. Als ik over dit onderwerp praat raak ik altijd verward omdat ik mijn eigen verlangens niet begrijp. Ze lopen enorm uiteen. In romantische dagdromen zie ik mezelf in een houten hutje in de bergen, in een zelfvoorzienend boerderijtje in de heuvels of in een licht appartement in een wereldstad. Wat wil ik nu eigenlijk?

Goede vraag waarop ik nooit een antwoord weet. Tot vandaag. Eindelijk zie ik de verbindende factor: Ik wil op een plaats wonen waar ik energie van krijg. Blijkbaar krijg ik energie van de natuur èn van de grote stad…

Thuis in stedelijke leefomgeving


Vanochtend merkte ik bij mezelf een sterk verlangen om in de vrije natuur te wonen: om contact te maken met het land. Het frustreerde me enorm dat ik dat niet waar kan maken. Dat voelde als falen.

Later, tijdens mijn dagelijkse meditatie, bedacht ik me dat er misschien een reden voor is dat het verlangen om in de natuur te wonen niet is vervuld. Op die manier sluit mijn persoonlijke uitdaging aan bij de uitdaging van de meeste mensen in mijn cultuur: in contact komen met de natuur vanuit een stedelijke leefomgeving. Ik zou het als mijn persoonlijke opdracht kunnen opvatten om vanuit mijn huidige onnatuurlijk woonplaats de natuur te horen, respecteren en lief te hebben.

Lakota wijsheid


Huilende wolf voor volle maan

Er is een kloof tussen wat ik van binnen voel en wat ik in de realiteit doe en zeg. Al jaren heb ik ideeën en gevoelens die me bang maken. Het zijn vage spirituele intuïties en religieuze verlangens waar ik niets mee kan. Ik kan niemand verzinnen met wie ik hierover zou kunnen praten. Daarom zoek ik in boeken naar herkenning.

Op dit moment lees ik Winona van Priscilla Cogan – voor de tweede keer. Het gaat over de spiritualiteit van de Lakota Sioux (Native Americans). Ik ben erg onder de indruk van de wijsheid en inzichten. De beschreven spiritualiteit is allesomvattend en gebaseerd op de natuur. De plaats die de mens krijgt toebedeeld, vind ik heel geruststellend: een gelijkwaardig onderdeel van de natuur.

Door het lezen worden er bij mij allerlei verlangens wakker die een beetje romantisch zijn. Ik wil in contact komen met de ‘geest’ van de natuur en van bepaalde plaatsen. Ik wil een rustig en mooi stukje bos of natuur vinden waar ik eenvoudige (meditatieve) ceremonies kan doen. Ik zie mezelf een prachtig stukje grond kopen om voor te zorgen, waar ik uiteindelijk ga wonen….

De wijsheid van de Lakota is niet alleen interessant voor mij maar voor alle mensen in de West-Europese samenleving. Aan de manier waarop wij omgaan met de natuur, kun je zien dat we er aan herinnerd moeten worden dat we er zelf deel van uitmaken. We zijn vergeten dat ons welbevinden en voortbestaan afhangt van het welbevinden en voortbestaan van de natuur. De Native American wijsheid benadert de natuur op een spiritueel niveau. Misschien kunnen wij dat ook weer leren. Dan wordt onze afstand tot de natuur kleiner en kunnen we er weer dankbaarheid en respect voor voelen.

Volgens de Lakota is het de taak van de vrouw om een plaats te creëren waar het leven zich kan afspelen. Je zou deze taak puur praktisch en huishoudelijk kunnen opvatten. Een gezin of persoon is er natuurlijk erg bij gebaat als hun huis schoon en opgeruimd is. Ik vat het eerder spiritueel op: de vrouw maakt contact met de geest van de woonplaats en zorgt ervoor dat er een sfeer ontstaat waarin iedereen zich thuis voelt.

Daar mag ik dan zelf wel eens mee beginnen. Ik woon al jaren in een huis waar ik me niet thuis voel. Tot nu toe probeer ik dat te negeren of me te verliezen in het zoeken naar een ideaal huis/omgeving, zonder succes. Misschien kan ik proberen een thuis te creëren op de plek waar ik nu eenmaal woon door het hart van het huis en de tuin te wekken ……. Klinkt prachtig maar hoe zou ik dat precies moeten doen?