Roepende Wolf

Resultaten met ‘Uitkering’

Wil zoekt weg


Jarenlang leed ik aan chronische zelf-overschatting. Een reëel beeld van mezelf en mijn mogelijkheden had ik niet. Ik zag geen grenzen aan mijn eigen kunnen en pleegde structureel roofbouw op mijn lichaam en geest. Gek genoeg hield niemand me tegen. Ook ben ik nooit gewezen op mijn beperkte zelfinzicht. Integendeel. Mijn omgeving juichte me extatisch toe vanaf de zijlijn. Iedereen geloofde dat ik mijn problemen zelf te boven zou komen. Want waar een wil is, moet immers een weg zijn. En wil had ik in overvloed… Toch lukte het me niet om de gewenste weg te bouwen. De mythe van de wil bleek helaas een sprookje te zijn.

Aanvankelijk zag ik mijzelf als een succesvolle carrièrevrouw-in-de-dop. Na mijn afstuderen had ik een goed betaalde baan gevonden in de ICT en leefde ik als een modieuze YUP. Toen ik in 1999 overspannen thuis kwam te zitten, veranderde dat niets aan mijn verwachtingen en zelfbeeld. Ook de diagnose Burn out (2000) niet. Ik erkende dat ik in een dipje zat. Maar meer dan dat kon het niet zijn. Ik zou er snel bovenop zijn – omdat ik dat wìlde. ‘Gewoon doorgaan’ was mijn devies. Daarom deed ik mijn uiterste best om mijn symptomen te negeren: zielsverslindende vermoeidheid, een waslijst aan lichamelijke klachten en later een diepe depressie.

Hoewel ik steeds zieker werd, kon niemand me vertellen wat er met me aan de hand was. Werken was onmogelijk dus ging ik de WAO in. Uiteindelijk wisten de dokters niet meer wat ze met me aanmoesten. In 2001 parkeerden ze me in de restdiagnose Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS). Ik werd naar huis gestuurd zonder behandeling maar met de mededeling dat het lang zou gaan duren. Nu zat ik ziek thuis zonder hoop of toekomst. Mijn wereld stortte in maar mijn zelfbeeld niet. Dat bleef groter dan goed voor me was.

De jaren daarna werd ik gedreven door een intens verlangen om beter te worden en weer normaal te functioneren. Het was mijn doel om net zo te worden als dat ik dacht dat andere mensen waren. Ik werd het toonbeeld van de proactieve patiënte. Ik bezocht op eigen initiatief vele dokters en behandelaars, stelde intelligente vragen en stortte me met overgave op ontelbare behandelingen en gezondheidsmethodes die niet aansloegen. Geloof me, als ik nog niet moe was, werd ik het vanzelf!

Hoe hard ik ook mijn best deed, het was nooit genoeg. Ik functioneerde nauwelijks en mijn verwachtingen waren veel te hoog. Ik vergeleek me alleen met gezonde en succesvolle anderen. Daardoor schoot ik altijd tekort en voelde ik me continue afwijkend, niet normaal. Dit maakte me van binnen kapot. Natuurlijk liet ik hier niets van merken. Naar buiten toe speelde ik de sterke vrouw die ik vond dat ik moest zijn.

Min of meer toevallig kwam ik in 2005 terecht bij mijn huidige psychiater, dr. X – ik had een consult bij haar aangevraagd om een reden die nu al lang niet meer relevant is. Zij, dr. X, stelde binnen een half uur een Bipolaire stoornis vast (type 2 voor de kenners). Dit was FF slikken. Een psychiatrisch label maakte het erg moeilijk om vol te houden dat ik net zo was als alle anderen. Toch bleef ik dat nog een hele tijd proberen. Uiteindelijk werd ik door een tweede diagnose gedwongen het op te geven. In 2008 stelde dr. X ADHD vast. Tien jaar ziek thuis, een Bipolaire stoornis èn ADHD? Nee, ik ben niet doorsnee en zal het ook nooit worden.

Mijn hoge verwachtingen en overtrokken zelfbeeld heb ik ondertussen het raam uit gegooid. Tegenwoordig vind ik het voldoende dat ik mijn best doe. Uit ervaring blijkt immers dat ik niet meer kan doen. Voorzichtig probeer ik tevreden te zijn met deze nieuwe visie. Maar dat lukt niet altijd. Vaak voel ik me leeg en verdrietig. Ik mis een uitlaatklep voor mijn grote wil en oeverloze ambitie. Het zijn zielige weesjes geworden waar ik geen weg mee weet. Daarom hoop ik ooit een manier te vinden om ze vorm te geven binnen het beperkte universum van mijn mogelijkheden. Dat zou mijn leven pas echt succesvol maken.

Ben ik mijn uitkering waard?


Huilende wolf in de sneeuw

In mijn hoofd zit een interne UWV-keuringsarts die beoordeelt of ik mijn WAO-uitkering verdien. Hij is streng, arrogant en achterdochtig. Vandaag probeer ik hem ervan te overtuigen dat het combineren van een Bipolaire stoornis met ADHD meer is dan een fulltime baan: zeven dagen per week hard werken zonder vakantie! Blijven functioneren en mijn stemming stabiel houden, gaan niet vanzelf. Ik volg een uitgebreid pakket aan behandelacties en leefregels. Mijn interne arts kijkt me indringend aan. Ik leg hem uit dat er veel inzet en discipline nodig zijn om deze leefwijze vol te houden. Verder wijs ik hem er op dat ik een hoge prijs betaal. Spontaniteit is bijvoorbeeld grotendeels verdwenen uit mijn leven. En daarmee ook wel wat van het plezier. Mijn persoonlijke UWV-bully is niet onder de indruk. Zonder hoop op begrip kleur ik het plaatje voor hem in…..

Structuur

Structuur is mijn absolute prioriteit. Zonder ga ik snel achteruit en krijg ik niets voor elkaar. Daarom hebben al mijn dagen en weken een vaste structuur – die ik zelfs op papier heb staan. Iedere maandag plan ik wat ik die week ga doen en iedere ochtend bepaal ik het programma van de dag. ’s Avonds kijk ik hoe het is gegaan. Hoewel ik weet dat het werkt, doet deze maatregel me erg veel pijn. Want structuur en voorspelbaarheid zijn enorm saai voor mij.

Slaap

Zo gauw ik minder of slechter slaap, gaat het mis. Daarom zorg ik op militante wijze voor voldoende slaap. Spontaan blijven hangen bij een vriendin is er niet bij, de late film kijken ook niet. Ik doe iedere dag een siësta, dus zorg ik ervoor dat ik ‘s middags altijd thuis ben. Ook neem ik maatregelen om gemakkelijk te kunnen inslapen. Zo stop ik bijvoorbeeld een uur voordat ik ga slapen met prikkelende activiteiten zoals tv of computer.

Medicijnen

Zonder medicijnen red ik het niet. Op dit moment neem ik een lage dosis van een antipsychoticum plus een kalmeringsmiddel als ik niet kan slapen. Ik ben niet dol op medicijnen en heb er in het verleden veel problemen mee gehad. Denk hierbij aan een lithiumvergiftiging van de je-raadt-het-al lithium en bewustzijnsverlies (flauw vallen) van de Concerta. Hopelijk kan ik in de toekomst leven op een lagere dosering.

Hersteldagen

Vermoeidheid en stress brengen me snel uit balans – wat weer tot stemmingswisselingen kan leiden. Daarom ben ik altijd alert op signalen die hier op wijzen: prikkende ogen, gespannen spieren, versnelde gedachten, etc. Mocht ik door omstandigheden toch een keer oververmoeid of -stresst raken, dan las ik één of meer hersteldagen in. Dit betekent dat ik belastende activiteiten en afspraken cancel en het rustig aan doe.

Rust

Op tijd en voldoende rust nemen, is heel cruciaal. Daarom wissel ik activiteiten (boodschappen, wandelen, iemand bezoeken, etc.) af met rustmomenten (siësta, tv, lezen, sudoku, etc.).

Beweging

Ik neem bewegen heel serieus. Het houdt het beetje draagkracht dat ik heb in stand. En ik hoop altijd dat het me kan helpen mijn grenzen op te rekken, met wisselend resultaat. Bij voorkeur beweeg ik buiten:wandelen met de hond (20 minuten), paardrijden of een beetje stalwerk. Daarnaast probeer ik iedere week thuis 2 uur te poetsen of in de tuin te werken.

Mediteren

Dit behoeft geen uitleg, denk ik. Rust in mijn bolletje is van levensbelang. Daarom neem ik iedere ochtend 10-20 minuten de tijd om me positief in te stellen voor de dag. Dit doe ik door mijn glimlach door heel mijn lijf te projecteren.

Geestelijke stimulatie

Zonder geestelijke stimulatie (lezen, gesprekken, interessante TV, lezing, etc.) raak ik onderprikkeld – waardoor ik erg onrustig en ongelukkig wordt. Maar het is snel te veel. Dan ben ik overprikkeld – wat tot oncontroleerbare stemmingswisselingen kan leiden. De kunst is dus om voor balans te zorgen: voldoende input om me te kunnen ontwikkelen maar niet zoveel dat mijn hoofd met me aan de loop gaat.

Lichtwekker

Ik gebruik sinds vier jaar een lichtwekker. Hierdoor word ik veel rustiger wakker, kom ik gemakkelijker uit bed en heb ik minder (lang) last van ochtendhumeur.

Dieet

Mijn brein krijgt dagelijks een flinke dot omega 3 door visoliecapsules en een scheut lijnzaadolie. Verder eet ik iedere week 2 à 3 porties vette vis.

Algemene leefregels

  • Leef eenvoudig, versimpel waar mogelijk
  • Minimaliseer stress en doseer met mate
  • Vermijd overprikkeling en overinspanning
  • Luister naar je lichaam en je geest
  • Uit je gevoelens en intuïties

Begrijp me goed, dokter. Ik bedoel hier niet te zeggen dat ik zielig ben. Ik haal graag het beste uit mezelf. Wel wil ik erkenning voor het feit dat ik erg hard werk en dat mijn beloning desondanks minimaal is: op laag niveau functioneren binnen onze maatschappij (en dus afhankelijk zijn van een uitkering waarvoor ik me keer op keer moet verantwoorden). Wat zegt u ervan UWV-bewaker? Is mijn strijd om in balans te blijven een voldoende baan? Ben ik uw geld waardig?