Roepende Wolf

Resultaten met ‘vermoeidheid’

A pony in the bedroom


Ik lees A pony in the bedroom van Susan Dunne. Haar boek is een relaas van haar leven met autisme. En ik ben totaal in shock. Want ze laat me iets zien dat misschien ook voor mij geldt.

Ze schrijft hoe ze er achter komt dat de ‘gewone wereld’ niet voor haar is weggelegd. Door de ene crisis na de andere komt ze erachter dat ze bepaalde dingen gewoon niet kan. “… a realisation that I now had no choice but to face the limitations of myself that I had come up against.”

Bij Susan liggen haar tekortkomingen vooral op sociaal gebied. Daarom concludeert ze dat ze nooit onderdeel zal zijn van de ‘normale wereld’ van vriendschappen, relaties, etc. “And in this final crashing realisation that normality, the everyday world that I could see but not touch, was always going to be beyond my reach.”

Hier beschrijft ze de situatie waarin ik me bevind. Ook al gaat menselijk contact me gemakkelijker af dan Susan. Ik doe alles om bij de gewone wereld te horen van werk, vrienden, sociaal netwerk, etc. Dat is mijn basis ‘drive’. Al mijn energie spendeer ik aan normaal-zijn.

Toch ben ik altijd teleurgesteld, ontevreden en uitgeput. Want ook al geef ik alles wat ik heb – ik schiet tekort. En daardoor ga ik dan alleen nog maar harder lopen. Zonder nadenken breek ik door al mijn grenzen en zuig ik me leeg. Want ik zal – en ik moet – normaal doen/zijn.

Wat nou als ik dat gewoon niet kan? Als de normale wereld dingen van me vraagt die ik niet kan geven? In mijn geval gaat het dan misschien eerder over informatieverwerkingsproblemen en extreem hoge impact van sociaal contact. Wat nou als ik dat accepteer en niet langer normaal hoef te zijn van mezelf?

Wow. Dat is een enorme opluchting. Ineens zie ik voor me hoe ik altijd op mijn tenen loop. Hoe ik altijd meer geef dan ik heb. Hoe ik constant reik naar het onbereikbare.

Voor een moment laat ik het overstrekken los. Mijn lichaam en geest ontspannen zich onmiddelijk. Even leef ik binnen mijn grenzen, misschien wel voor het eerst van mijn leven. Het is een heerlijk stabiel en gezond gevoel, alsof ik dat jaren vol zou kunnen houden.

Om meteen weer te verkrampen richting maatschappelijk succes. Want anders dan Susan Dunne wil ik nog steeds een ster zijn in het dagelijks leven en me onderscheiden op professioneel gebied. Een nobel streven. Begrijpelijk zelfs. Maar ten koste van wat?

Monitoren op overprikkeling vs vermoeidheid


Tot nu toe is mijn leven er op gericht om meer te doen. Ik maximaliseer voordurend: mijn inzet, mijn betrokkenheid, mijn activiteitenniveau. Nooit is het genoeg. Het gevolg? Mijn energie volgt al meer dan tien jaar het gevreesde zaagtand-model. Ik zit vast in een cirkel van rust-activiteit-instorten-rust etc.

Dit weet ik al meer dan tien jaar. Wanhopig probeer ik hier uit te komen. Ik heb al ontelbare therapieen en methoden gevolgd waaronder cognitieve gedragstraining, medicijnen, fysiotherapie, mindfulness, timemanagement, haptonomie, etc. etc. Maar het is me nog niet gelukt om hier structureel iets aan te doen. Ik blijf mezelf overvragen (en anderen doen hier helaas vaak enthousiast aan mee).

Een van de problemen die ik heb, is dat ik er de hele dag van uit ga dat mijn energie-tank voor 100% gevuld is (dank je wel JZ!). Verder voel ik totaal niet aan wanneer iets teveel is. Ik blijf mijn energie over de balk gooien totdat mijn lichaam neerstort. Soms zelfs letterlijk. Dan kan me dan niet meer bewegen van vermoeidheid. Mijn hoofd doet het ook niet meer. Ik ben de geestelijke ruimte kwijt voor interactie, verandering of verrassingen. En het erg is dat ik het echt niet voelde aankomen (ik kan het tegenwoordig soms wel van te voren bedenken)

Dat ik instort komt iedere keer als een grote klap. Ik ben totaal ontredderd. Want ik zag het niet aankomen. Weer niet. Daarom heb ik met mijn begeleider een paar keer gepraat over deze ongevoeligheid voor mijn eigen signalen. Ik heb ook moeite met het detecteren van mijn eigen emoties. Maar ook andere signalen. Ooit heb ik zelfs eens kokend water over mijn hand gegoten zonder dat ik dat meteen in de gaten had! Heb ik dan gewoon geen gevoel?

Nee. Dat heb ik wel. En onder bepaalde omstandigheden kan ik mijn eigen signalen/emoties wel waarnemen. Ik heb gemerkt dat dit vooral is als ik alleen ben of heel rustig leef – letterlijk en figuurlijk. Zoals dit weekend toen ik bij mijn chronisch zieke tante logeerde in Friesland.

Hoe zit dat nu?

Ik kan maar heel weinig informatie tegelijk verwerken. De trechter die omgevingsprikkels opvangt en aanbiedt aan mijn informatieverwerkingssysteem zit snel vol. Hij is idioot klein en heeft een miniscule uitgang. Dus als ik teveel informatie opvang, raakt mijn trechter verstopt. De informatie loopt niet meer door. Als er dan nog meer informatie bij wordt gegooid, loop-t-ie over. Er vallen prikkels op de grond. Maar die dringen niet meer door tot mijn bewustzijn.

Overprikkeld heet dat; de situatie waarin ik teveel prikkels krijg. Ik kan dan geen informatie meer verwerken. Ook niet als die uit mezelf komt. In een prikkelende situatie of omgeving ‘hoor’ ik dus niet dat mijn lichaam aangeeft dat ze wil stoppen. Of dat mijn ziel zich verdrietig voelt. Laat staan dat ik naar behoren kan reageren en/of mijn gedrag kan aanpassen.

Tot nu toe was mijn aanpak (plannen) altijd gericht op het maximaliseren van mijn prestaties. En vooral mijn activiteiten niveau. Daarom monitor ik op vermoeidheid – wat dus niet werkt.

Nu vraag ik me af of ik niet beter kan streven naar ontspanning. En monitoren op overprikkelingsniveau.

  1. Als ik ontspannen ben, kan ik optimaal informatie verwerken. Ontspanning is bovendien een teken dat ik niet overprikkeld ben. Want dan ben ik altijd gespannen.
  2. Mijn vermoeidheid is volgens mij vaak een gevolg van overprikkeld-zijn. Het is heel vermoeiend om rond te lopen met een overstromende trechter en een vastgelopen informatieverwerkingssysteem. Het zou kunnen dat ik mijn vermoeidheid beter kan voorspellen als ik hier beter op let. (Dat heb ik nog nooit geprobeerd!)
  3. Als mijn prikkelingsniveau laag of gemiddeld is, is er contact mogelijk met mijn lichaam en gevoel. Ik kan mijn interne signalen allen horen wanneer ik ontspannen ben en in een rustige omgeving.

Wolf uitgeschakeld door verjaardag


sluipende wolf

Leeg, ziek, uitgeput. Dat is de opbrengst van mijn verjaardagsfeestje. En dat terwijl ik er niet eens van genoten heb. Nee, eerlijk! Ik vond er niets aan. Helaas zijn de gevolgen niet gering. Totaal overprikkeld lig ik in bed. Zonder enige hoop dat ik binnenkort zal kunnen slapen. Voortaan moet ik beter naar mezelf luisteren. Als ik geen zin heb om een feestje te geven, moet ik het niet doen.

(more…)

Fatale kerst 2012


Wolf in het woud

“ADHD-ers leren moeilijk van hun fouten” zegt Coach. “Dat komt omdat hun oude ervaringen niet altijd voorhanden zijn in hun brein”. True-true. Ik krijg de Kerst maar nauwelijks onder de knie. Jaar na jaar butst mijn hoofd op deze zalige dagen. Wanneer word ik nou eindelijk eens zo slim als een ezel?

Voor alle duidelijkheid. Ezels zijn dus behoorlijk slim. Ze hoeven zich maar één keer te bezeren. Daarna weten ze voor de eeuwigheid waar ze weg moeten blijven. Helaas ben ik minder snel. Kerst is voor mij een oneindige bron van leed. Maar het levert wel een levendig gesprek op met Coach. (more…)

Waiting for genius


Slapende wolf

Gespannen klopt mijn hart. Ik heb weer een afspraak met mijn huis-genius. Voor mijn neus staat een warm kopje thee. Op de kast brandt een kaarsje en Chopin pingelt door de kamer. Laat dat genie maar uit zijn holletje komen. Hij is welkom hier.

Ik zit achter mijn bureau en type een beetje voor me uit. Klaar zitten en aan het werk gaan. Dat is immers mijn werk als schrijver. Hiermee geef ik mijn genius – die in de muur woont – de kans om me te bezoeken. (more…)

Wolf – Depressie: 2 – 0


Het is net alsof ik tegen de wind in leef. Mijn lijf laat zich alleen met de grootste inspanning voortslepen. Aankleden is een marteling. Moet ik nu echt dat T-shirt tillen? Met mijn brein gaat het al niet veel beter. Daar heerst totale radio stilte. Vreemd. Normaal gesproken is dit lichaamsdeel hinderlijk actief.

Wanhopig probeer ik iets te willen. Jammer maar helaas. Ik loop nergens warm voor. Het heeft toch geen zin. Want alles wat ik probeer, mislukt. Dat komt door mij. Ik heb namelijk zoveel productiefoutjes dat ik alleen ongunstige situaties kan produceren. Meer zit er gewoon niet in me.

(more…)

Blogger doorbreekt depressie-spiraal


Door mijn debacle op de paardenwedstrijd ben ik in een negatieve spiraal terecht gekomen. Mijn zelfbeeld is door de vloer gezakt en ik wordt geteisterd door hevige minderwaardigheidsgevoelens. Mijn energie is zoek en ik heb nergens zin in. Klinkt als? Juist! Depressie. Maar hier heb ik dus echt geen zin in. Dat wordt knokken.

(more…)

Misfit ontmaskerd tijdens paardenshow


Dit weekend heb ik als vrijwilliger meegewerkt aan een groot paardenevenement. Vorig jaar was het heel leuk om te doen. Maar dit jaar ben ik er helemaal van over de emmer. Mijn hoofd is veranderd in een bal watten die gedrenkt is in kattenpis. Mijn humeur is gezakt tot -2 graden Fahrenheit. Om van mijn lichaam maar niet te spreken. Dat voelt als een bouwval dat is uitgewoond door de complete Tokkie-clan. Waarom doe ik mezelf dit aan?

(more…)

Geslaagde verwen-dag in café


grijze wolf

Vandaag trakteer ik mezelf op een verwen-dag. Ik vind dat ik iets liefs voor mezelf moet doen. Want ik ben uitgeput en voel me niet mezelf. Hoe zo’n dag er bij mij uit ziet? Heel nerdy eigenlijk. Ik bedenk een thema en ga onderzoek doen in een grote bibliotheek. Naar aanleiding hiervan schrijf ik een paar artikeltjes. Dit proces speelt zich bij voorkeur voor het grootste gedeelte af in een gezellig druk café.

(more…)

Eyana


“Eyan” is een Arabisch woord. Het drukt een toestand uit tussen ziek en vermoeid. Handig woord. Ik ben namelijk behoorlijk “eyana”…