Roepende Wolf

Wolf stuit op roedel

Wolvenfamilie

De deuren zoemen open. Nerveus sluipt Wolf de bibliotheek binnen. Donkerte gaat over in welkom licht. Toch stokt haar adem verschrikt. Rond een tafel zitten 16 vreemden gepropt. Net als Wolf zijn ze naar het plaatselijke leespaleis gelokt met de advertentie “Bibliotheek zoekt schrijvers”. Tussen de boekenkasten kringelt een verwachtingsvol geroezemoes. De oproep was blijkbaar voldoende geheimzinnig.

Wolf loert rond de cirkel met aspirant auteurs. Mannen, vrouwen, jong, oud, een rolstoel. Het gezelschap oogt heel divers. Opgelucht ademt Wolf uit. Alsof ze zich herkent in een onzichtbare gemeenschappelijke deler.

Het doel van de avond blijkt open. Een medewerker van de bieb vertelt hoe ze in een andere stad een schrijfgroep is gestart. Daarna gaat ze weg. Het is aan ons, de verzamelde meute, om uit te maken wat we met elkaar willen op schrijfgebied.

Wolf haat onduidelijkheid. Daarom dirigeert ze de groep naar twee momenten om samen te schrijven: dinsdagmiddag en vrijdagavond. Plaats en tijd zijn nu bekend. Hoe en wat helaas niet. Die moeten nog vorm krijgen via een organisch groepsproces.

Normaal gesproken vlucht Wolf jankend weg van dit soort vagigheid. Overspoeld door irritatie. Maar deze keer voelt ze alleen nieuwsgierigheid en hoop. Ze wil blijven. En horen wat de anderen schrijven. Wolf besnuffelt hier en daar een vleugje nestgeur. Heeft ze dan eindelijk haar roedel ontdekt?

Lees verder: Hemels imago is privé


0 reacties

Je kunt hier jouw reactie plaatsen.



Reageren...


Met dit formulier kun je een reactie plaatsen.

  1. Naam (required)

    Email (required)

    Website

    Bericht